Zeeappel

Net als bij andere zee-egels kunnen de stekels van de zeeappel behoorlijk veel pijn veroorzaken als je er per ongeluk op gaat staan. Gelukkig komen ze niet vaak voor aan de kust. De zeeappel heeft een bijzondere mond, genaamd de 'lantaarn van Aristoteles'. Het is een kleine grijparm die ze alle kanten op kunnen bewegen, met tanden onderin. Hun monddeel lijkt wel wat op zo'n grijparm van een kermisattractie waarbij je je prijs uit een bak moet vissen. Ze gebruiken hun mond om voedsel van de bodem los te schrapen, stukken voedsel af te bijten en om voedsel op te dreggen.

Kenmerken

afmetingen:	tot 5 centimeter groot
kleur:	groen tot grijze stekels met paarse uiteinden
leeftijd:	5 tot 10 jaar
voedsel:	zeewier, mosdiertjes, sponzen, schelpdieren en organisch afval
vijanden:	zeehonden, vissen zoals de kabeljauw
voortplanting:	geslachtelijk

Verspreiding en habitat

De zeeappel komt algemeen voor in de Noordzee, tot op 100 meter diepte. Vroeger werd de zeeappel ook veel in de kustwateren gevangen, maar sinds 1980 is de soort daar zeldzaam. Ze worden vooral op harde ondergrond aangetroffen, zoals strekdammen, pieren, dijken en wrakken. In de Oosterschelde worden zeeappels ook wel onder de laagwaterlijn van dijken gevonden.

Namen:
Ned: Zeeappel (gewone zeeappel)
Lat: Psammechinus miliaris
Eng: Sea urchin
Dui: Strandseeigel
Dan: Grøn havborre

Bron: de Vleet, Ecomare

---