Sloop van schepen
In de westerse wereld worden nog maar zelden schepen gesloopt. De meeste sloopwerven zijn tegenwoordig gevestigd in India, Pakistan, Bangladesh en China. De reden hiervoor is het grote aanbod van goedkope arbeidskrachten in deze landen en de aanwezigheid van een afzetmarkt voor tweedehands staal en scheepsapparatuur. Het slopen van schepen in ontwikkelingslanden is fel bekritiseerd. De omstandigheden met betrekking tot veiligheid, milieu en arbeidsomstandigheden zijn niet aan regels gebonden en uiterst ongewenst.
In 1998 werden wereldwijd 623 schepen gesloopt. Naast een grote hoeveelheid machines en apparatuur leverde dit 6 miljoen ton staal op. Het staal en de apparaten worden hergebruikt in de landen waar de schepen gesloopt zijn. Het kankerverwekkende isolatiemateriaal asbest wordt (nadat het met blote handen uit het schip getrokken is) ook verkocht voor hergebruik.
Daarnaast bevatten de schepen een heleboel gevaarlijk afval dat niet gerecycled kan worden: PCB's in transformatoren, afgewerkte olie en verven die zware metalen of algenwerende stoffen (organotinverbindingen) bevatten. Bij een onderzoek van Greenpeace in oktober 1998 op de Indiase sloperij op het strand van Alang bleek dat de meeste van deze stoffen ter plekke in de open lucht verbrand en/of in zee gedumpt worden. In de bodem werden giftige stoffen zoals asbest, lood, cadmium, arsenicum en dioxine aangetroffen. De werknemers op de sloopwerven verdienen slechts anderhalve euro per dag en hebben geen beschermende kleding tegen al dit gif.
In 2008 zal Nederland in de Eemshaven een milieuvriendelijke sloopwerf gevestigd worden. De nieuwe sloopwerf zal gaan samenwerken met een milieuvriendelijk recyclingbedrijf en verwacht jaarlijks zo'n 10 tot 12 schepen te kunnen slopen en daar winst op te maken.
Weblinks
Meer informatie over het slopen van schepen in Azië:
http://www.geografie.nl/geografie/inhoud_show.php?id=1
Bron: de Vleet, Ecomare
